Suzanne Kemps co-founder ProudBreast is ongeneeslijk ziek

Borstkanker: een diagnose die een op de zeven vrouwen in Nederland krijgt. Zo ook co-founder van ProudBreast Suzanne Kemps, nu zes jaar geleden. Helaas kreeg ze onlangs heel slecht nieuws: de kanker is terug, in haar botten. Deze keer is het ongeneeslijk.

Het is een paar weken na de diagnose. Dit interview vindt plaats bij Suzanne thuis in Deventer, waar ook Clary is. Het gesprek gaat over ProudBreast, vriendschap en de toekomst die er opeens heel anders uitziet in de wetenschap dat Suzanne er straks niet meer is. Dat kan nog enkele jaren duren, maar dan moeten de bestraling en hormoontherapie die ze nu ondergaat wel aanslaan. We hebben het gesprek boven in de slaapkamer. Suzanne ligt lekker in haar bed, zo heeft ze de minste pijn. Wij zitten er gezellig naast. En hoewel ziek, Suzanne straalt energie, liefde, warmte en kracht uit. Het is overduidelijk dat hier niet alleen twee zakenpartners zitten, maar ook goede vriendinnen.

Clary, toen je die bewuste maandag hoorde dat Suzanne weer ziek was…

Clary: “Die zag ik niet aankomen. De vrijdag ervoor hadden we een belangrijke meeting met een investeerder. Suzanne had al een tijdje last van haar rug en was die dag helemaal niet lekker, maar zou toch komen. Deze afspraak was een belangrijke mijlpaal voor de toekomst van ons bedrijf. Het ging om veel geld waarmee we het komende jaar onze plannen met betrekking tot opschalen en internationaal uitbreiden kunnen gaan uitvoeren. Echt geweldig! Maar toen ik Suzanne zag, schrok ik enorm; ze kon niks…”

Suzanne: “Nee, niet eens lopen.”

Clary: “Dat weekend dacht ik voor het eerst: dit is echt niet goed. Er zal toch niet iets ernstigs zijn? Kanker? Maandag belde ze. Huilend. Met een klein stemmetje zei ze maar een woord: ‘Botkanker.’”

Suzanne: “Ik was het afgelopen jaar ziek. Pijn in mijn rug, niemand wist wat het was. Maar is voelde ergens dat dit wel eens ernstig kon zijn.”

Clary: “Na haar telefoontje ben ik naar de Lebuinuskerk gevlucht, die staat vlakbij ons kantoor. Dat is een mooie, lichte en rustige plek. En ja, daar gingen de sluizen open. Wat een pijn.

“Toen heb ik twee dagen gehuild.”

’s Avonds belde Marc, Suzannes man. Die vertelde dat het ongeneeslijk was. Nóg een klap. Toen heb ik twee dagen gehuild. Ik ben gelovig, heb vaker heftige dingen meegemaakt waaronder kinderen die op het randje van de dood lagen. Dinsdag heb ik een groep mensen om me heen verzameld om te bidden. Mijn verdriet delen en bidden met mensen voor wie dat ook betekenis heeft, helpt mij enorm. Ik voel me gedragen dan. Woensdag werd ik wakker als een ander mens. Het is nog steeds niet te bevatten en bijna ondraaglijk, maar een mens krijgt op zijn pad wat-ie aankan. Dus dit kunnen we ook aan.”

Suzanne: “De eerste weken waren pittig. Vooral voor onze dochters Elke en Lena. Ben je veertien en zestien jaar en hoor je dat je moeder binnen enige tijd doodgaat. We konden elkaar haast niet verdragen, zo rauw en verdrietig was het. Dierbare familie en vrienden hebben ons echt opgevangen en vastgehouden. Gek genoeg is dit ook oprecht een van de mooiste periodes van mijn leven. Marc en ik zitten op een soort roze wolk. We houden zoveel van elkaar, hebben zo’n fijne relatie en alles is zo puur en intens. Met onze dochters en iedereen om ons heen: alleen maar liefde. Er gebeurde – en nog steeds – gewoon heel veel moois, echt bizar. Nu is er gelukkig weer ruimte om met elkaar in verbinding te staan. We voelen vertrouwen: ook als ik er straks niet meer ben, ben ik er. En daar praat ik met onze meiden over. Ieder huisje heeft zijn kruisje, dit is dat van ons.”

“Helaas, vreselijke dingen horen bij het leven.”

Clary: “En toen moesten we dit eigenlijk ook aan die mogelijke investeerder vertellen. Wel doen, niet doen…”

Suzanne: “Op dat soort momenten komt de salesvrouw in mij naar boven. Hup, kaarten op tafel, voor die investeerder haar besluit neemt. Want als ze eenmaal nee heeft gezegd, blijft het ook nee. En we hadden een goede klik met haar.”

Clary: “Dus trokken we de stoute schoenen aan en hebben haar gemaild. Ze belde meteen en reageerde heel betrokken, zo bijzonder! En zei: ‘Wat jullie ook kiezen, het is goed. Maar weet als jullie doorgaan, dat ik meega.’ Dit is nou precies zo’n voorbeeld van alle mooie dingen die nu gebeuren. Juist op het dieptepunt, Suzanne ongeneeslijk ziek, staan mensen om ons heen op en zeggen: ‘We gaan door!’”

Doorgaan… Hoe doen Suzanne en Clary dat na deze diagnose? Dat lees je volgende week in deel twee.

Deze blog maakt deel uit van de reeks ‘Kracht en verbondenheid om samen door te gaan’. Een achttal blogs die wekelijks op zaterdag tot 6 juni zijn verschenen, waarin we het nieuws delen over de ongeneelijkse ziekte van co-founder Suzanne en wat dit voor ProudBreast betekent.

Via facebook en instagram is de blog ook terug te vinden.

Deel 2
Deel 3
Deel 4
Deel 5
Deel 6
Deel 7
Deel 8