Nu duidelijk is dat Suzanne Kemps ongeneeslijk ziek is, kijken Suzanne en Clary vooruit.

Hoe ziet de toekomst er nu uit?

Suzanne: “Ik zit middenin het proces van het loslaten van het leven. ProudBreast is natuurlijk belangrijk voor me, maar…” Suzanne lacht… “doodgaan is net iets meer een ding. In eerste instantie ging ik uit van het slechtste scenario, daarin had ik nog maar een week of acht te leven. Dus mijn prioriteit lag bij mijn gezin, hun toekomst. Maar ook het regelen van praktische zaken zoals nadenken over mijn afscheid. ”

Clary: “Uiteindelijk kiezen we allebei altijd als eerste voor ons gezin.”

Suzanne: “Inmiddels ben ik bestraald, heb ik pijnmedicatie en krijg ik hormoontherapie. Als die laatste aanslaat, heb ik nog zo’n twee jaar. En dus zien dingen er dan anders uit. Zolang ik kan, blijf ik enigszins betrokken bij ons bedrijf. Ik ben en blijf een bezig bijtje, mijmer zeker nog een uur per dag over werkgerelateerde dingen. Nu houd ik bijvoorbeeld bespiegelingen op de dingen die we gedaan hebben. Ik merk dat ik het interessant vind om daarover na te denken. In de tijd die mij gegeven wordt, hoop ik in redelijke gezondheid nog kleine opdrachten en klusjes te doen. En een sparringpartner te zijn voor Clary.”

Clary: “Dat zou wel een cadeautje zijn.”

Suzanne: “Uiteindelijk leef ik bij de dag. Ik heb geen bucketlist en alles gedaan wat ik wilde doen. Het enige wat ik zeker nog ga doen, is een boodschap inspreken voor mijn dochters voor als ze wat ouder zijn. Daarin ga ik herinneringen ophalen, vertellen wat ik zo in ze waardeer… dat soort dingen.”

Ben je bang voor de dood?

Suzanne: “Nee. De mensen die ik liefheb, daar ben ik met mijn hart mee verbonden. Natuurlijk zullen zij verdergaan met hun leven, zonder mij. En dat ik er toch op een bepaalde manier bij ben door dat wat we samen hebben gehad. Deze gedachte en het gevoel dat me dat geeft, brengt me veel rust. Mijn identiteit vervliegt straks als ik weg ben, daarom voel ik nu veel kracht om dit los te laten. Enerzijds voelt mijn leven als voltooid, maar ik ben ook verdrietig dat ik niet heel oud zal worden.
Wat heel erg helpt bij dit proces, is dat ik zes jaar geleden heel veel pijn heb gehad toen ik ziek was en chemo kreeg. Ik heb ervaren dat als je lichaam je in de steek laat en je veel pijn hebt, dit enorm helpt in het proces van loslaten. Daarnaast visualiseer ik veel, vooral in periodes van angst. Hoe is het bijvoorbeeld als mijn dochters straks geen moeder meer hebben? Ik ga dan heel bewust door dat scenario heen. De beelden die ik dan zie, doen pijn, maar het helpt om je angsten in de ogen te kijken.

Mijn gezin staat er krachtig in, we zorgen goed voor onszelf. Ook mijn ouders, familie en vrienden groeien in dit proces, daar ben ik echt trots op.”

Wat betekent het naderende afscheid voor ProudBreast en de hechte vriendschap tussen Suzanne en Clary? Je leest het volgende keer.

Deze blog maakt deel uit van de reeks ‘Kracht en verbondenheid om samen door te gaan’. Een achttal blogs die wekelijks op zaterdag verschijnen, waarin we het nieuws delen over de ongeneeslijke ziekte van co-founder Suzanne en wat dit voor ProudBreast betekent.

Deel 1