Loslaten… wat betekent dat voor de vriendschap en de ontwikkeling van ProudBreast?

Clary heeft veel steun aan haar geloof. Geldt dat ook voor jou?

Suzanne: “Niet in christelijke zin. Maar ik ben wel spiritueel. De interactie tussen het lichamelijke en geestelijke vind ik interessant. Ik denk dat we in de westerse, geïndustrialiseerde wereld ver van ons lichaam af zijn komen te staan. Als je lichaam en geest opsplitst en je meer aan de cognitieve kant zit – wat we met z’n allen natuurlijk doen – raak je voeling met je intuïtie en emoties kwijt. Door mijn ziekte heb ik veel lichaamswerk gedaan waardoor ik me meer in balans voel. Dat heeft mij veel gebracht de afgelopen tijd. ”

Clary: “Als we diepere gesprekken hebben, ervaren en voelen we dezelfde dingen. We zijn gelijkgestemden. Alleen hebben we daar een andere taal voor. Dat vind ik ook zo mooi aan onze samenwerking: we delen onze intuïtie en gevoelens met elkaar. Altijd, zelfs als we in een proces zaten waarin we echt ook een beslissing moesten nemen. Eigenlijk zijn we een soort danspartners: we maken iets samen. Daar hebben we elkaar voor nodig, maar moeten elkaar ook kunnen loslaten. Alleen dan ontstaat die mooie beweging.”

Er komt straks een moment dat jullie niet alleen je zakenpartner, maar ook je vriendin moeten loslaten. Wat betekent de ander voor jou?

Suzanne: “Ik heb hier de afgelopen weken veel over nagedacht. Clary heeft zoveel liefde in zich, dat vind ik mooi. En tegelijkertijd is ze zoveel meer dan dat: een nerd, een vakidioot, hyperintelligent, strategisch, humoristisch. Ze staat vol in het leven dat ze voluit leeft, houdt van gekkigheid en is onconventioneel. Clary is voor mij een engel, ze is altijd eerlijk, zelfs als het pijn doet.”

Clary: “Suzanne is een verbinder. Ze kan mensen bij elkaar brengen, inhoudelijk inspireren en verbinden. Dat zijn echt haar allersterkste kwaliteiten. Maar ze is natuurlijk vooral mijn beste maatje. Ik kan mezelf zijn bij haar, ik leer van haar, we zijn gelijkwaardig. Het is niet Suzannes bedrijf of Clarys idee: alles is van ons. Wij zijn echt: een plus een is drie. Of zelfs tien. Wat wij hebben is zo gaaf!”

Clary: “We hebben elkaar ontmoet op de tennisbaan, dat was nadat Suzanne genezen was van borstkanker. Tijdens het naborrelen ontdekten we elkaar. Lotsverbondenheid, dat is de kern waarom we dit samen doen. We zijn hetzelfde, pioniers, kunnen niet tegen onrecht en doen alleen maar dingen die we gaaf vinden, vanuit passie.”

Suzanne: “Op een dag gingen we samen aan tafel en was het duidelijk dat we dit samen gingen doen.”

Clary: “Suzanne is de eerste die ik ben tegengekomen die op hetzelfde niveau verantwoordelijkheden oppikt als ik. Als er bijvoorbeeld een klusje niet uitgevoerd was, dacht ik: dat pak ik dan wel even snel op. Maar dan bleek dat Suzanne het al gedaan had. Dat had ik nog nooit meegemaakt. Zij is, net als ik, iemand die net zo diep doorgaat tot het af is, of tot het klopt. Er glipt niets tussen haar vingers door. En dat is voor mij wel het diepere niveau waar onze band en vriendschap zich bevindt.”

Goede basis voor de vriendschap én het begin van een samenwerking. Hoe ging dat verder?

Suzanne: “De zaadjes voor ProudBreast en de Qup werden geplant toen ik mijn borst moest missen na borstkanker. Ik werd getriggerd door borstprotheses. Zelf heb ik bewust niet gekozen voor een borstcorrectie. Die is gebaseerd op het Westerse idee dat het lichaam maakbaar is en daardoor ontstaat dan weer een scheiding tussen lichaam en geest. Voor mij gold: als ik mijn borst kwijtraak, dan is die ook weg en komt niet meer terug. Het is voor sommigen misschien een mooie oplossing om je weer ultiem vrouwelijk te voelen, maar niet voor mij. Dan was daar nog de optie voor zo’n siliconenprothese in mijn beha. Dat klopte ergens ook niet. Eigenlijk gaf die prothese mij de boodschap dat mijn lichaam niet compleet is en dat ik dat vieze, plastieke vleeskleurige ding nodig heb om dat wel te zijn.”

Clary: “Ze lijken ook echt op een borst, zijn gemaakt als een borst… Maar eigenlijk zegt-ie elke dag tegen jou: dit mis je.”

Suzanne: “Precies. Terwijl ik mij juist zo compleet voel zonder mijn borst, compleet met mijn nieuwe lichaam.”

Suzanne mist zelf een borst door borstkanker. Dat inspireerde haar tot het idee voor ProudBreast en een innovatieve prothese. Lees volgende week verder over hun visie op de Qup.

Deze blog maakt deel uit van de reeks ‘Kracht en verbondenheid om samen door te gaan’. Een achttal blogs die wekelijks op zaterdag verschijnen, waarin we het nieuws delen over de ongeneeslijke ziekte van co-founder Suzanne en wat dit voor ProudBreast betekent.

Deel 1
Deel 2